Als klein meisje hadden dieren altijd al een onweerstaanbare aantrekkingskracht op mij. Ik redde verdwaalde regenwormen en gaf pissebedden kleine huisjes. Toen ik ouder werd merkte ik dat ik me het meest mezelf voelde als ik aan het wandelen was met een hond of aan het rommelen bij de paarden. Dan werd het rustig in mij. Dan stond ik met beide voeten op de grond (of nouja, meestal in de modder) en was ik even uit dat altijd maar doorrazende hoofd.

Mijn pad liep alleen niet helemaal zoals ik ooit had bedacht. Tijdens mijn studententijd ontwikkelde ik een eetstoornis. En toen ik dacht dat ik er “wel doorheen” was, bleef ik achter met controle, een verstoord lichaamsbeeld en onrust rondom eten. Later volgde een stevige burn-out. Op papier klopte alles. Maar vanbinnen was ik mezelf kwijt.

In het dagelijkse leven kon ik helaas niet de hele dag bij de paarden rondhangen of door het bos dwalen. Als jong, gevoelig meisje kon het klaslokaal gezellig zijn, maar vaak was het ook intens en overweldigend. Ik werd stiller. Trok me terug. Mijn antennes stonden altijd aan: “Doe ik het wel goed?”, “Vinden ze me nog aardig?”, “Gaat het wel goed met die ander, moet ik daar iets mee?”. Als ik er nu op terugkijk denk ik: pfoee, wat vermoeiend. Maar toen had ik het niet eens echt door.

Het kostte me jaren om te ontdekken dat niet ieder hoofd zo werkt als dat van mij (en dat dat ook niet hoeft). Tegen die tijd hadden mijn verantwoordelijkheidsgevoel, mijn drive om alles goed te doen en mijn betrokkenheid bij anderen me al flink over mijn grenzen heen gebracht. Of dat duurzaam was? Niet bepaald.

Ik had weinig contact met mezelf. Ik had geen idee wat ík eigenlijk voelde. En als ik iets voelde – was dat dan van mij? Of had ik weer iets opgepikt van een collega, iemand in de trein of mijn partner? Wat ik zelf nodig had, voelde als compleet onbekend terrein.

Meerdere therapeuten en coaches volgden. Sommigen hielpen, anderen minder. Wat ik miste was iemand die mij hielp de kern van mijn gedrag te begrijpen. Iemand die zachtjes door mijn mooie, wenselijke antwoorden heen kon prikken (want die kon mijn hoofd prachtig formuleren). Iemand die niet terugdeinsde voor mijn emoties – ook niet voor de grote of verborgen.

Uiteindelijk bleken mijn paarden een van mijn beste therapeuten te zijn. Hun eerlijkheid, hun vriendelijke zetjes, hun confronterende helderheid en hun onvoorwaardelijke aanwezigheid leerden me wat mijn eetstoornis eigenlijk probeerde te beschermen. Ze hielpen me begrijpen wat controle en focus op eten mij dachten te geven – en wat ik eigenlijk zocht. Ze hielpen me de lichtjes in mijn ogen weer terug te vinden.

In de jaren daarna leidde mijn pad langs verschillende studies, opleidingen en banen. Ik deed een master in neurowetenschappen, volgde opleidingen en curssussen over het zenuwstelsel, vroeg-kinderlijk trauma en trauma-sensitieve begeleiding. Uiteindelijk bracht het me naar mijn eigen praktijk in Nederland, waar ik met veel jongeren in herstel en hun gezinnen werkte. Nu ik in Frankrijk woon, gaat dat werk hier verder – online en op ons terrein, samen met mijn paardencollega’s.

Gedreven door mijn ervaringsdeskundigheid, onderbouwd door kennis van het brein en altijd met beide voeten op de grond, help ik met veel plezier mensen zoals jij stappen te zetten op hun eigen pad. In hun eigen tempo. Op hun eigen manier.

Benieuwd hoe ik jou kan helpen? Stuur me gerust een berichtje, dan kijken we samen wat passend is. Ik ontmoet je graag.